jueves, 22 de diciembre de 2011

Escoiteino na boca dun reputado psiquiatra: “ la libertad la otorga la normalidad psiquica de un individuo”. Quixo decir que só un individuo coas súas capacidades intelectuais,volitivas e cognitivas non alteradas, diminuidas ou distorsionadas pode ser libre pra facer ou decir. Ergo, se tes limitada ou suprimida a túa liberdade, non podes ter unha normalidade psiquica ; é mais, nesta sociedade non libertaria ninguén pode gozar dunha vida psiquica que non esté perturbada. Logo, a anormalidade psiquica é o normal na sociedade.
Así, entón, @s individuos actualmente sometidos a reclusión, tratamento ou incapacitados son máis “anormales” que os demáis?. –Non- .A sensu contrario, , son máis conscientes da súa falla de liberdade, de que non se trata dunha restricción da mesma, senón dunha ausencia total, e o choque contra esta realidade prodúcese de xeito traumático deixando grande secuela. Se consideramos quén son os máis “anormales “, na lóxica, istes serían a maior parte dos individuos, os que -iles ( nós?)- mesmos consideranse (consideramonos) , sans i equilibrados e cunha psique regulada e conformada pola norma social nos parámetros erróneos e falsos da normalidade que madurou baixo a represión e o control de xeito que a súa ilusión implantada failles creer que son libres.

martes, 20 de diciembre de 2011



Iseoutrodía fixen cuarenta e sete anos.



Non fixen cousa nengunha especial pra ocasión .



Non recapitulei , non fixen exame de vida pasada nen futura , nen lembranzas.



Só tiven dúas felicitacións .



Non aspiro , nin agardo ren .



Traballo só o imprescindible pra que non me boten e pra manter a casa e a terra.



Non me sinto orgulloso por nada do feito ou dito.



Nin amei moito nin sufrín moito.



Non teño aficións.



Leo cando me peta e só escribo frases inconexas.



Ata bebo pouco e non me drogo.



Nos últimos tempos dáme pola xeoloxía e a astronomía; bueno isto é un pouco fachendoso, digamos que reparo máis nas rocas e no firmamento é, penso, saberse insignificante.

lunes, 5 de diciembre de 2011







San Cibrao de Las.

Xa non sei porque me tiran tanto o restos castrexos ; será o silencio, a paisaxe, o maxin tentando reconstruir formas de vida antigas ou certa satisfacción ao contempla-las ruinas , constatando que todo remata. É curioso normalmente sobre as ruinas dunhas civilizacións ergeronse outras e así sucesivamente, máis o castros quedan como testigos sen que ningún pobo construiran nos seus cimentos. Sería polo aquil pouso supersticioso das "cibdades".

viernes, 2 de diciembre de 2011



Remataron días extensos en que lles puxen ollos a avaricia ; son negros e pequenos e a inquina , istes son vidros inexpresivos, blancos e acuosos. Ollei as miradas enfermas , pisei e cheirei o veleno nas corredoiras, nos montes e na pel das alimañas da miña mesma especie .



Morren os cans,as aguias, os lobos e os mesmos homes que sementan de morte os eidos nos que se esqueceron de cultivar alimentos.









tampocuo hai foto

martes, 22 de noviembre de 2011

É sorprendente como se volven a repetir as mismas accións, os mesmos xestos, as mesmas frases , idénticos mecanismos aprehendidos pra desenvolver un traballo . Sen buscar, sen lembrar... automáticamente...despois de dous anos e medio
Cando me convertín nunha máquina? Por fortuna ainda discurro, e penso cousas que non puideron ser cargadas nos meus miolos como un software.
Son máis vello e só aprendín que nada paga moito a pena .
A ditadura remasterizada acabouse de implantar ou "implementar" ( verba saída dos laboratorios de conductas aplicadas moi en boga hoxe que merecería un estudo aparte). Todolos mecanismos do poder están en manos dun grupo determinado ao servizo doutro.
Según as miñas contas uns dez millóns decidiron que as bandas de ultradereita lles gobernen, coma na época nacionalsocialista na alemania ,ainda que eu , como época histórica comparo máis coa restauración , a alternancia de liberales e conservadores, a cacicada, a leccions amañadas e a corrupción xeral e o poder das fortunas.
Pola outra banda outros dez millóns nen sequera se acercaron ás urnas, outro millón, non confiou en nadie e outro millón escribiu merda no papel; máis ainda que destes ultimos foran trinta millón os outros reclamarían con todo o respaldo democrático o dereito a gobernar.
I eu adquirin o dereito a parcelar o meu anaco de anarquía ainda que as veces penso que foi unha concesión pra que non moleste máis de debido.

viernes, 28 de octubre de 2011

viernes, 7 de octubre de 2011



Non lembro dunha seca tan dura como a que padecemos iste ano. A falla de choiva ao longo de meses súmase unha temperatura abafante e un vento sureste que contribue ainda máis a disipar calquer atisbo de lentura.



Pasada a moda do cambio climático, capa de ozono e protocolos varios de reducións de gases tóxicos foi sepultada pola crise capitalista e suplantada polo obxetivo do crecemento ecónomico por encima do que for. A quen se lle ocurre agora plantexar aos gobernos e istes, aos seus secuestradores , os grandes lobbys da industria, a reducións na emision de gases contaminantes?



Mais o futuro é agora, implacavel, e o unico interes ,como xa ten dito moita xente , pra os estados e as empresas e xestionar o desastre , tirarlle beneficios e contro-lá a poboación.



O monte é queimado e o despregue de unidades militares é aplaudido pola xente a as administracións ...



Mos medios todo é anecdótico , se estadísticas , se praias cheas se a hostelería e o PIB. no agro a situación é lamentabel e desastrosa.



Unha seña de identidade de Galicia tan primordial coma o idioma , o tempo e por ende a vexetación e a paisaxe está sendo deturpado e asolado namentras unha chea de porcos indecentes reparten os aforros dos panolis e os que o consinten e aproban rapiñan canto poden.



Non vos estou pra ostias...