viernes, 30 de diciembre de 2011


Ante o suposto fin de ano , cumplín co rito de facer limpeza, e aidan que no lle pasei a basoira a cheminea nin espallei a cinza polas leiras, metinlle mano a papeis que destruir. Non teño sitio xa ,nen nas estanterias nen na casa , e ainda que nistes tempos debería escanealos  en gardar nun disco optei por rachar en anacos e botalos ao esterco.
Caeron proclamas revolucionarias,fanzines anarquistas, debuxos e artigos libertarios ,  incendiarios, mal impresos , reeleidos,  e asumidos  . Caeron cadernos cos manuais  de instruccións de aparellos que tiven e algún ainda  teño na casa. Caeron facturas, albarans ,recibos , declaracións de renda  e demáis co que nos chuchan o sangue.  Caeron boletins, instancias, nóminas, requerimentos  e resolucións que condicionaron nalgún momento a vida profesional.  Caeron analíticas, informes e tratamentos médicos ,meus e do meu pai , que xa morrera. Caeron , caeron todos como as follas, e como follas pudrirán. 
 A foto son os bolos de Pena Corneira.  Desexaria feliz ano novo, mais pouca xente creo que lea isto, e amais non creo que sexa  o que ven ,un ano  nin feliz nin bó.

jueves, 29 de diciembre de 2011

martes, 27 de diciembre de 2011

O meu local preferido pra pasar a festa do fin de ano . Xuntamonos pouc@s , mais levámonos ben .

domingo, 25 de diciembre de 2011



Debátome entre o anarkoretismo, o aldeanismo individualista e o urbanismo sociópata. Pode ser que colla un cacho -o millor- de cada un , ou o pior; iso está por ver.



Fai tempo, i en estes días de festas oficiais, máis , que reparo en que a xente no é feliz. Nom existe a alegría ; fanse esforzos por rir, por mostrarse animado, faladoiro, satisfeitos polo que teñen máis é todo velado con rictus de amargor. é como si o antigo pouso xudeocristian da culpa e o pecado volvera a aflorar con intensidade. Asúmese a culpa da crise economica capitalista, asúmese a penitencia.



Os días de néboa sepultan as xeadas, no se vé o manto blanco, pero o frio é o mesmo e a humidade cala nos ósos.

jueves, 22 de diciembre de 2011

Escoiteino na boca dun reputado psiquiatra: “ la libertad la otorga la normalidad psiquica de un individuo”. Quixo decir que só un individuo coas súas capacidades intelectuais,volitivas e cognitivas non alteradas, diminuidas ou distorsionadas pode ser libre pra facer ou decir. Ergo, se tes limitada ou suprimida a túa liberdade, non podes ter unha normalidade psiquica ; é mais, nesta sociedade non libertaria ninguén pode gozar dunha vida psiquica que non esté perturbada. Logo, a anormalidade psiquica é o normal na sociedade.
Así, entón, @s individuos actualmente sometidos a reclusión, tratamento ou incapacitados son máis “anormales” que os demáis?. –Non- .A sensu contrario, , son máis conscientes da súa falla de liberdade, de que non se trata dunha restricción da mesma, senón dunha ausencia total, e o choque contra esta realidade prodúcese de xeito traumático deixando grande secuela. Se consideramos quén son os máis “anormales “, na lóxica, istes serían a maior parte dos individuos, os que -iles ( nós?)- mesmos consideranse (consideramonos) , sans i equilibrados e cunha psique regulada e conformada pola norma social nos parámetros erróneos e falsos da normalidade que madurou baixo a represión e o control de xeito que a súa ilusión implantada failles creer que son libres.

martes, 20 de diciembre de 2011



Iseoutrodía fixen cuarenta e sete anos.



Non fixen cousa nengunha especial pra ocasión .



Non recapitulei , non fixen exame de vida pasada nen futura , nen lembranzas.



Só tiven dúas felicitacións .



Non aspiro , nin agardo ren .



Traballo só o imprescindible pra que non me boten e pra manter a casa e a terra.



Non me sinto orgulloso por nada do feito ou dito.



Nin amei moito nin sufrín moito.



Non teño aficións.



Leo cando me peta e só escribo frases inconexas.



Ata bebo pouco e non me drogo.



Nos últimos tempos dáme pola xeoloxía e a astronomía; bueno isto é un pouco fachendoso, digamos que reparo máis nas rocas e no firmamento é, penso, saberse insignificante.

lunes, 5 de diciembre de 2011







San Cibrao de Las.

Xa non sei porque me tiran tanto o restos castrexos ; será o silencio, a paisaxe, o maxin tentando reconstruir formas de vida antigas ou certa satisfacción ao contempla-las ruinas , constatando que todo remata. É curioso normalmente sobre as ruinas dunhas civilizacións ergeronse outras e así sucesivamente, máis o castros quedan como testigos sen que ningún pobo construiran nos seus cimentos. Sería polo aquil pouso supersticioso das "cibdades".

viernes, 2 de diciembre de 2011



Remataron días extensos en que lles puxen ollos a avaricia ; son negros e pequenos e a inquina , istes son vidros inexpresivos, blancos e acuosos. Ollei as miradas enfermas , pisei e cheirei o veleno nas corredoiras, nos montes e na pel das alimañas da miña mesma especie .



Morren os cans,as aguias, os lobos e os mesmos homes que sementan de morte os eidos nos que se esqueceron de cultivar alimentos.









tampocuo hai foto