Estamos no tempo dos
embustes. É a nova era da hipocresía e do engano.
Lembro, e no son moi vello,
cando un home ou muller que fallaba a
palavra dada era tido pola comunidad
como de nengunha confianza deica a restablecerá e cumprira co dito.
Hoxe non ; hoxe o decir o que a xente quere oir é norma. As
mentiras dinse sen ningún rubor. A dobrez
no discurso oral i escrito é evidente e aceptado como tal. A xente precisa ser engañada pra sentirse esperanzada,
tranquila e conforme co sistema político social i económico. Os
eufemismos, a meias verdades e a
intencionalidad no emprego de termos imprecisos i expresións confusas e un
doctorado pra ralea política , económica e paramilitar.
O pior
é que a xente está adoptando e interiorizando esta forma de ser e comportarse
entre iles mesmos. As conversacións oscilan entre o ocultismo sobre o que un
pensa i a expresión tibia e sen compromiso, cando non a mentira descarada e o engano
con e sen finalidade.
Seguimos no baixo miño. O espectáculo do miño entrando no mar é dos millores que gardo .