viernes, 11 de mayo de 2012


   Querido público, visitantes ocasionais , espías e demáis olhadores diste blog agradézovos  de veras a vósa compaña niste tempo. 

   É tempo de deixalo. Non teño ansia de máis. Durante istes meses fun desgranando ocorrencias mais ou menos repousadas, algúns comentarios sobre iste mundo de merda, mesturado con fotos da miña colleita.

   Quixera ter posto citas  dos libros mais importantes para mín , máis  é un traballo que non dou feito. Quixera ter copiado textos propios  , ou anacos diles , que teño ou debía ter pola casa, máis  tampouco fun capaz. Non paga a pena. Total.. qué?  . Xa hai moita cousa de dios na rede e algunha moi boa.  

   Tiven unha media de 14 visitas a semán que restando as miñas quedarían en dez.  A esas 10 persoas , reitero o saúdo. As visitas proviñan da península ibérica,  da Rusia, dos  Estados Unidos e de Alemania…. Sí é que eran persoas e non bits ou programas  de rastreo ou cousa asi.  Ao fin acabouseme a paciencia e a terapia que supuña descarregar  aquelas cousas xa non a sinto.

     Instalouseme un software de odio social nada constructivo. Sempre estivo eiqui, máis ou menos latente , agora campa as súas anchas.

    O dolor e a enfermidade recente  teñen moito que ver. O xeito de ver as circunstancias actuáis nas que vivimos tamén, e sempre fun embeleñado, non nos imos enganar.

   Agardo  un estoupido social ante o totalitarismo  que cabalga desbocao; mais non será posible sen que  a poboación previamente   leve a cabo unha desintoxicación total das substancias paralizantes que lle estiveron e nos están  inoculando día a día. 

   Leo de cando en vez e ainda medito sobre artigos , blogs, libros e  paxinas de contrainfo e portales anarquistas . Animo i envexo ao xóvenes que queiman e arrasan o centro das ciudades nas protestas ,mais a miña simpatía e admiración céntrase  cada vez máis nos escasos e curtidos atracadores da banca e ladróns en xeral e na xente  que vive ao marxe do sistema, poida que non protesten ,nen loiten deica rebasar certo límite, máis tampoco colabouran. 


¡¡¡¡¡ xa nos veremos en calquer lugar  ou falaremos por calquer medio ¡!!! Saúde!!!!


miércoles, 2 de mayo de 2012


“Justicia Social”, mecagoendios¡¡¡. Empregouno Franco no seu discurso final , empregouno o pesoe, empregao  o pp, e vi-no escrito nas convocatorias de 1º de maio da USO e da CGT e algunha máis .
Que ostias esconden tras esta muletilla desprovista do seu verdadeiro significado?.
 Que hai tras ise desexo?..Agardar que esta sociedade baseada na explotación sexa xusta é un contrasentido cando non unha ridiculez ou un engano. Calmar a xente con promesas dunha vida millor como a que pometen os curas?
 Pensaran na redistribución dos bens, alimentos e recursos,  nada máis oposto.
Miserabile mondo lirondo.

viernes, 20 de abril de 2012


Estamos no tempo dos embustes. É a nova era da hipocresía e do engano.
Lembro, e no son moi vello, cando un  home ou muller que fallaba a palavra dada era  tido pola comunidad como de nengunha confianza deica a restablecerá e cumprira co dito.
 Hoxe non ;  hoxe o decir o que a xente quere oir é norma. As mentiras dinse sen ningún rubor.  A dobrez no discurso oral i escrito é evidente e aceptado como tal. A xente  precisa ser engañada pra sentirse esperanzada, tranquila e conforme co sistema político social i económico.   Os eufemismos, a meias verdades  e a intencionalidad no emprego de termos imprecisos i expresións confusas e un doctorado pra ralea política , económica e paramilitar.
   O pior é que a xente está adoptando e interiorizando esta forma de ser e comportarse entre iles mesmos. As conversacións oscilan entre o ocultismo sobre o que un pensa i a expresión tibia e sen compromiso, cando non a mentira descarada e o engano con e sen finalidade. 

Seguimos no baixo miño. O espectáculo do miño entrando no mar é dos millores que gardo .

miércoles, 18 de abril de 2012


Pois resulta que un cristal de calcio, semellante a unha esquirla,  descende como pode polas paredes do uréter na busca da vexiga e da liberdade  final. Hai que roelo y hai que se foder cos médicos; para iles canto menos sepas millor che é. Según il porque teño riles ocórreme  isto. Pode volver acontecer? Ao pior sí, ao millor non. Que acontecerá nos intres da expulsión? pode que non o notes apenas, pode que che doa ,se é asi ,vai a urxencias. Deben pensar que xa o sabemos todo pola interné.
En quince días logrei esquecerme  do viño e a cervexa diaria aturando a abstinencia.
Que caia auga por dentro e por fora.
A foto é dun trisquel de Santa tegra-A Guarda. Uns din que é representacion do sol outros do principio e o fin da vida. .. tanto me ten.


jueves, 12 de abril de 2012


Xa pasei en tempos fodidas dores de moas. Coñecin a lumbalxia aguda e pouco despois unha ciática severa.  Agora pasei por un terrible cólico de riles que me fixo mexar sangue…que me resta? Unha dor de oídos…terei que palpar madeira. Agardaremos a ver  por onde carallo circulan as pedras.
Como de todo se saca algo bó;  decir que me serviu pra me plantexar a forma de vivir; cando pensei que xa  estaba a facer  unha vida ben saludable , dinme conta de que ainda me falta po rme esquecer do alcohol, rebaixar o consumo de sal, o sucre e o tabaco,  e en en iso estou, si é que a estas alturas son capaz .
   E diste  xeito contrarrestar, polo que estea na mao,  os evidentes defectos de fabricación.  De paso calmar a miña compañeira que non quere que morra axiña.
 Porque ao fin choveu algo e optimista, olho os brotes tenros que reverdeceron nas árbores e non os da puta economía esclavista e represora como o pior  pesadelo fascista que subrepticiamente  as veces e  sen asomo de ocultación ningún outras, se está apropiando das nosas vidas. Nunca houbo outra solución, a realidade confirmamo, non poderás fuxir , non che deixaran vivir como queiras ; so resta o enfrentamento, o asedio e o derribo .