jueves, 23 de junio de 2011

lunes, 20 de junio de 2011

Dende hai uns días ando preocupao.
Ise outro día fomos a compañeira i eu a comprar pra despensa e algunhas cousas para casa.
Era un día normal, de súpeto empeceime a encontrar estrano – no senso literal do termo-; as voces, as conversas das caixeiras,da xente, as preguntas da muller soaban lonxanas e tardaban moito tempo en chegarme ao cerebro pra poder interpretalas e dar resposta, os movementos facianse lentos e vacilantes. Non era a primeira vez, mais si tan de súpeto, sen motivo e tan forte.
Pensei se me estaría dando un jamacuco na cabeza , descarteino porque non tiña mareos i era moi consciente de todo.
Todo perdeu importancia e unha turbia hostilidad se asentou na cabeza.
Tentei disimular pero non fun convincente; a expresión debeume delatar.
Só agardaba ansioso por chegar a casa, quedar só, e baleirar dun grolo aquela botella de tinto aberta de visperas.
Fíxeno, máis non me atopei millor.
Os síntomas foron remitindo co paso dos días, non me abandoaron de todo, simplesmente os asumín.

Hoxe non hai fotos

jueves, 9 de junio de 2011



A conquista do pan ? e do polbo e do viño? e do bacallao?

Non somos nada i en mangas de camisa menos.

O que hay que roer!!

A vida é moi puta e só aprendes de carallazos! .......sentencias dos altos do Furriolo.

Nos días en que non descansas pola noite ves a vida por unha mirilla .

jueves, 2 de junio de 2011







Antonte flipei cando vin unha londra nadando no rio, perto da miña casa , son cousas que fan que te reconcilies coa vida.


Nos ultimo tempos sigo aos de tinta negra.blogspot...aconsello , son do millor .