domingo, 24 de octubre de 2010



ándale, ándale...gentileza de caverna.

Dende a primaveira ata o outono, semella que o tempo non pasa.
Mais sí que o fai , e todo muda moi apresa.
Como Tambourini fuches vivir a Lampedusa i era Santorini.
Pensaches vivir trabalhando o brillante aceiro i era todo ferralla.
Só tes brillo nos ollos cando o reflicte o lume.
Agora cos pezunhos chantados na terra xeada ollas sen interés para estrada sabendo que tes monte dabondo as túas costas.
Zoan verbas de Pessoa nas oidos: ” Há metáforas que sao mais reais do que a gente que anda na rúa. Há imagens nos recantos de livros que vivem mais nitidamente que muito homem e muita mulher”