Escoiteino na boca dun reputado psiquiatra: “ la libertad la otorga la normalidad psiquica de un individuo”. Quixo decir que só un individuo coas súas capacidades intelectuais,volitivas e cognitivas non alteradas, diminuidas ou distorsionadas pode ser libre pra facer ou decir. Ergo, se tes limitada ou suprimida a túa liberdade, non podes ter unha normalidade psiquica ; é mais, nesta sociedade non libertaria ninguén pode gozar dunha vida psiquica que non esté perturbada. Logo, a anormalidade psiquica é o normal na sociedade.
Así, entón, @s individuos actualmente sometidos a reclusión, tratamento ou incapacitados son máis “anormales” que os demáis?. –Non- .A sensu contrario, , son máis conscientes da súa falla de liberdade, de que non se trata dunha restricción da mesma, senón dunha ausencia total, e o choque contra esta realidade prodúcese de xeito traumático deixando grande secuela. Se consideramos quén son os máis “anormales “, na lóxica, istes serían a maior parte dos individuos, os que -iles ( nós?)- mesmos consideranse (consideramonos) , sans i equilibrados e cunha psique regulada e conformada pola norma social nos parámetros erróneos e falsos da normalidade que madurou baixo a represión e o control de xeito que a súa ilusión implantada failles creer que son libres.
jueves, 22 de diciembre de 2011
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
moi bó!
ResponderEliminar