lunes, 30 de enero de 2012

Seica cando non se ten nada do que falar fálase do tempo. No é certo. Alomenos no meu caso. É-me un asunto ben  desacougante. Despois dun vrao seco en exceso e un outono quente e seco, seguimos cun inverno seco Apenas chove en Galicia, algun orballo e ocasionalmente polo norte e na costa; eiqui no interior  ren.  A terra está reseca e os regatos mudos. Iseoutro día estiven prantando os allos porros e unhas fresas i é penoso; a terra non ten lentura nengunha; ter que regar no mes de xaneiro é ben triste. Mías non pasa nada, sae o sol , a xente pasea, as terrazas volvense a encher . Todo é "coyuntural"(non sei se tera traducción pra o o galego), son "fenómenos de ciclos ambientais". Cajoendiós, non volverá unha glaciación que nos encha de neve ata os collons, e así voltar a disputarlle a comida aos lobos. Millor tratar con lobos que cos boitres, quenllas , corvos e ratas  que hoxe mandan .
 O foto é de Belesar un dos maiores embalses do Miño , a primeiros de outono. entre a seca e o vaziado que fixeron pra obrar e poder turbinar e producir máis ainda.  Ainda hai más  formas de cárceres que as que encerran aos homes.

martes, 24 de enero de 2012


Antonte fun  a unha asamblea. En dez anos era a primeira vez que ía a unha reunión da asociación de veciños do pobo onde vivo, e da que son socio dende fai tres ou catro, xa non lembro.
 A orde do día ou os temas a tratar é o de menos;  o  caso é que acho que a xente  está perdendo definitivamente a capacidad de debater, de acadar acordos que signifiquen melloras no común. 
  O asamblearismo foi defenestrado sen remisión e será moi difícil a súa recuperación .  
 Case  todo é mezquindade, nimiedades , intereses persoais , e rivalidades inter-familias  . 
 O ton vai dende o de condescendente ao indignado ,  do sabido ao alporizado , non hai ton de concordia nin se escoita ao de enfrente máis que pra rebatilo  .
Semella harto dificil pasar dun tema a outro, votar a mao alzada, aprobalo ou non,  e seguir pra adiante .
 Asi é;  a competencia e a desconfianza fornecida polo poder económico destes  tempos globalizadores ,continuadora   da dictadura franquista e da estafa da democracia parlamentaria  estan dándolle coiteladas a morte a  xestión grupal , penso que en todo tipo de asociacións , cando non son  estas directamente promovidas e conducidas polos propios intereses dos partidos politicos e os gobernos de turno como canalizadores das ansias da participacion e xestión directa que existe no ser humano.
O inimigo fixo ben o seu traballo.  
 Vai ser dificil un cambio revolucionario  na forma de pensar , vai ser dificil  que chegue a anarquía ; vai ser difícil espallar  o comunismo libertario.

martes, 17 de enero de 2012

Fodidos días de inverno na casa.Catarreiras, dores de ósos, recaendo e curando un alcoholismo impenitente, dando voltas,  furgando nos petos, arrimado a lareira cos pensamentos en ningures, reelendo periodicos vellos antes de queimalos; o majaretismose impónse;  ou son cabezas de tormenta como dí Cristian Ferrer.

viernes, 30 de diciembre de 2011


Ante o suposto fin de ano , cumplín co rito de facer limpeza, e aidan que no lle pasei a basoira a cheminea nin espallei a cinza polas leiras, metinlle mano a papeis que destruir. Non teño sitio xa ,nen nas estanterias nen na casa , e ainda que nistes tempos debería escanealos  en gardar nun disco optei por rachar en anacos e botalos ao esterco.
Caeron proclamas revolucionarias,fanzines anarquistas, debuxos e artigos libertarios ,  incendiarios, mal impresos , reeleidos,  e asumidos  . Caeron cadernos cos manuais  de instruccións de aparellos que tiven e algún ainda  teño na casa. Caeron facturas, albarans ,recibos , declaracións de renda  e demáis co que nos chuchan o sangue.  Caeron boletins, instancias, nóminas, requerimentos  e resolucións que condicionaron nalgún momento a vida profesional.  Caeron analíticas, informes e tratamentos médicos ,meus e do meu pai , que xa morrera. Caeron , caeron todos como as follas, e como follas pudrirán. 
 A foto son os bolos de Pena Corneira.  Desexaria feliz ano novo, mais pouca xente creo que lea isto, e amais non creo que sexa  o que ven ,un ano  nin feliz nin bó.

jueves, 29 de diciembre de 2011

martes, 27 de diciembre de 2011

O meu local preferido pra pasar a festa do fin de ano . Xuntamonos pouc@s , mais levámonos ben .

domingo, 25 de diciembre de 2011



Debátome entre o anarkoretismo, o aldeanismo individualista e o urbanismo sociópata. Pode ser que colla un cacho -o millor- de cada un , ou o pior; iso está por ver.



Fai tempo, i en estes días de festas oficiais, máis , que reparo en que a xente no é feliz. Nom existe a alegría ; fanse esforzos por rir, por mostrarse animado, faladoiro, satisfeitos polo que teñen máis é todo velado con rictus de amargor. é como si o antigo pouso xudeocristian da culpa e o pecado volvera a aflorar con intensidade. Asúmese a culpa da crise economica capitalista, asúmese a penitencia.



Os días de néboa sepultan as xeadas, no se vé o manto blanco, pero o frio é o mesmo e a humidade cala nos ósos.