martes, 17 de enero de 2012
Fodidos días de inverno na casa.Catarreiras, dores de ósos, recaendo e curando un alcoholismo impenitente, dando voltas, furgando nos petos, arrimado a lareira cos pensamentos en ningures, reelendo periodicos vellos antes de queimalos; o majaretismose impónse; ou son cabezas de tormenta como dí Cristian Ferrer.
viernes, 30 de diciembre de 2011
Ante o suposto fin de ano , cumplín co rito de facer
limpeza, e aidan que no lle pasei a basoira a cheminea nin espallei a cinza
polas leiras, metinlle mano a papeis que destruir. Non teño sitio xa ,nen nas
estanterias nen na casa , e ainda que nistes tempos debería escanealos en gardar nun disco optei por rachar en anacos
e botalos ao esterco.
Caeron proclamas revolucionarias,fanzines anarquistas, debuxos e
artigos libertarios , incendiarios, mal impresos , reeleidos, e asumidos . Caeron cadernos cos manuais de instruccións de aparellos que tiven e algún
ainda teño na casa. Caeron facturas,
albarans ,recibos , declaracións de renda e demáis co que nos chuchan o sangue. Caeron boletins, instancias, nóminas, requerimentos
e resolucións que condicionaron nalgún momento a vida
profesional. Caeron analíticas, informes
e tratamentos médicos ,meus e do meu pai , que xa morrera. Caeron , caeron todos como as
follas, e como follas pudrirán.
A foto son os bolos de Pena Corneira. Desexaria feliz ano novo, mais pouca xente creo que lea isto, e amais non creo que sexa o que ven ,un ano nin feliz nin bó.
jueves, 29 de diciembre de 2011
domingo, 25 de diciembre de 2011
Debátome entre o anarkoretismo, o aldeanismo individualista e o urbanismo sociópata. Pode ser que colla un cacho -o millor- de cada un , ou o pior; iso está por ver.
Fai tempo, i en estes días de festas oficiais, máis , que reparo en que a xente no é feliz. Nom existe a alegría ; fanse esforzos por rir, por mostrarse animado, faladoiro, satisfeitos polo que teñen máis é todo velado con rictus de amargor. é como si o antigo pouso xudeocristian da culpa e o pecado volvera a aflorar con intensidade. Asúmese a culpa da crise economica capitalista, asúmese a penitencia.
Os días de néboa sepultan as xeadas, no se vé o manto blanco, pero o frio é o mesmo e a humidade cala nos ósos.
jueves, 22 de diciembre de 2011
Escoiteino na boca dun reputado psiquiatra: “ la libertad la otorga la normalidad psiquica de un individuo”. Quixo decir que só un individuo coas súas capacidades intelectuais,volitivas e cognitivas non alteradas, diminuidas ou distorsionadas pode ser libre pra facer ou decir. Ergo, se tes limitada ou suprimida a túa liberdade, non podes ter unha normalidade psiquica ; é mais, nesta sociedade non libertaria ninguén pode gozar dunha vida psiquica que non esté perturbada. Logo, a anormalidade psiquica é o normal na sociedade.
Así, entón, @s individuos actualmente sometidos a reclusión, tratamento ou incapacitados son máis “anormales” que os demáis?. –Non- .A sensu contrario, , son máis conscientes da súa falla de liberdade, de que non se trata dunha restricción da mesma, senón dunha ausencia total, e o choque contra esta realidade prodúcese de xeito traumático deixando grande secuela. Se consideramos quén son os máis “anormales “, na lóxica, istes serían a maior parte dos individuos, os que -iles ( nós?)- mesmos consideranse (consideramonos) , sans i equilibrados e cunha psique regulada e conformada pola norma social nos parámetros erróneos e falsos da normalidade que madurou baixo a represión e o control de xeito que a súa ilusión implantada failles creer que son libres.
Así, entón, @s individuos actualmente sometidos a reclusión, tratamento ou incapacitados son máis “anormales” que os demáis?. –Non- .A sensu contrario, , son máis conscientes da súa falla de liberdade, de que non se trata dunha restricción da mesma, senón dunha ausencia total, e o choque contra esta realidade prodúcese de xeito traumático deixando grande secuela. Se consideramos quén son os máis “anormales “, na lóxica, istes serían a maior parte dos individuos, os que -iles ( nós?)- mesmos consideranse (consideramonos) , sans i equilibrados e cunha psique regulada e conformada pola norma social nos parámetros erróneos e falsos da normalidade que madurou baixo a represión e o control de xeito que a súa ilusión implantada failles creer que son libres.
martes, 20 de diciembre de 2011
Iseoutrodía fixen cuarenta e sete anos.
Non fixen cousa nengunha especial pra ocasión .
Non recapitulei , non fixen exame de vida pasada nen futura , nen lembranzas.
Só tiven dúas felicitacións .
Non aspiro , nin agardo ren .
Traballo só o imprescindible pra que non me boten e pra manter a casa e a terra.
Non me sinto orgulloso por nada do feito ou dito.
Nin amei moito nin sufrín moito.
Non teño aficións.
Leo cando me peta e só escribo frases inconexas.
Ata bebo pouco e non me drogo.
Nos últimos tempos dáme pola xeoloxía e a astronomía; bueno isto é un pouco fachendoso, digamos que reparo máis nas rocas e no firmamento é, penso, saberse insignificante.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
