jueves, 12 de abril de 2012


Xa pasei en tempos fodidas dores de moas. Coñecin a lumbalxia aguda e pouco despois unha ciática severa.  Agora pasei por un terrible cólico de riles que me fixo mexar sangue…que me resta? Unha dor de oídos…terei que palpar madeira. Agardaremos a ver  por onde carallo circulan as pedras.
Como de todo se saca algo bó;  decir que me serviu pra me plantexar a forma de vivir; cando pensei que xa  estaba a facer  unha vida ben saludable , dinme conta de que ainda me falta po rme esquecer do alcohol, rebaixar o consumo de sal, o sucre e o tabaco,  e en en iso estou, si é que a estas alturas son capaz .
   E diste  xeito contrarrestar, polo que estea na mao,  os evidentes defectos de fabricación.  De paso calmar a miña compañeira que non quere que morra axiña.
 Porque ao fin choveu algo e optimista, olho os brotes tenros que reverdeceron nas árbores e non os da puta economía esclavista e represora como o pior  pesadelo fascista que subrepticiamente  as veces e  sen asomo de ocultación ningún outras, se está apropiando das nosas vidas. Nunca houbo outra solución, a realidade confirmamo, non poderás fuxir , non che deixaran vivir como queiras ; so resta o enfrentamento, o asedio e o derribo .

No hay comentarios:

Publicar un comentario