martes, 24 de enero de 2012


Antonte fun  a unha asamblea. En dez anos era a primeira vez que ía a unha reunión da asociación de veciños do pobo onde vivo, e da que son socio dende fai tres ou catro, xa non lembro.
 A orde do día ou os temas a tratar é o de menos;  o  caso é que acho que a xente  está perdendo definitivamente a capacidad de debater, de acadar acordos que signifiquen melloras no común. 
  O asamblearismo foi defenestrado sen remisión e será moi difícil a súa recuperación .  
 Case  todo é mezquindade, nimiedades , intereses persoais , e rivalidades inter-familias  . 
 O ton vai dende o de condescendente ao indignado ,  do sabido ao alporizado , non hai ton de concordia nin se escoita ao de enfrente máis que pra rebatilo  .
Semella harto dificil pasar dun tema a outro, votar a mao alzada, aprobalo ou non,  e seguir pra adiante .
 Asi é;  a competencia e a desconfianza fornecida polo poder económico destes  tempos globalizadores ,continuadora   da dictadura franquista e da estafa da democracia parlamentaria  estan dándolle coiteladas a morte a  xestión grupal , penso que en todo tipo de asociacións , cando non son  estas directamente promovidas e conducidas polos propios intereses dos partidos politicos e os gobernos de turno como canalizadores das ansias da participacion e xestión directa que existe no ser humano.
O inimigo fixo ben o seu traballo.  
 Vai ser dificil un cambio revolucionario  na forma de pensar , vai ser dificil  que chegue a anarquía ; vai ser difícil espallar  o comunismo libertario.

martes, 17 de enero de 2012

Fodidos días de inverno na casa.Catarreiras, dores de ósos, recaendo e curando un alcoholismo impenitente, dando voltas,  furgando nos petos, arrimado a lareira cos pensamentos en ningures, reelendo periodicos vellos antes de queimalos; o majaretismose impónse;  ou son cabezas de tormenta como dí Cristian Ferrer.

viernes, 30 de diciembre de 2011


Ante o suposto fin de ano , cumplín co rito de facer limpeza, e aidan que no lle pasei a basoira a cheminea nin espallei a cinza polas leiras, metinlle mano a papeis que destruir. Non teño sitio xa ,nen nas estanterias nen na casa , e ainda que nistes tempos debería escanealos  en gardar nun disco optei por rachar en anacos e botalos ao esterco.
Caeron proclamas revolucionarias,fanzines anarquistas, debuxos e artigos libertarios ,  incendiarios, mal impresos , reeleidos,  e asumidos  . Caeron cadernos cos manuais  de instruccións de aparellos que tiven e algún ainda  teño na casa. Caeron facturas, albarans ,recibos , declaracións de renda  e demáis co que nos chuchan o sangue.  Caeron boletins, instancias, nóminas, requerimentos  e resolucións que condicionaron nalgún momento a vida profesional.  Caeron analíticas, informes e tratamentos médicos ,meus e do meu pai , que xa morrera. Caeron , caeron todos como as follas, e como follas pudrirán. 
 A foto son os bolos de Pena Corneira.  Desexaria feliz ano novo, mais pouca xente creo que lea isto, e amais non creo que sexa  o que ven ,un ano  nin feliz nin bó.

jueves, 29 de diciembre de 2011

martes, 27 de diciembre de 2011

O meu local preferido pra pasar a festa do fin de ano . Xuntamonos pouc@s , mais levámonos ben .

domingo, 25 de diciembre de 2011



Debátome entre o anarkoretismo, o aldeanismo individualista e o urbanismo sociópata. Pode ser que colla un cacho -o millor- de cada un , ou o pior; iso está por ver.



Fai tempo, i en estes días de festas oficiais, máis , que reparo en que a xente no é feliz. Nom existe a alegría ; fanse esforzos por rir, por mostrarse animado, faladoiro, satisfeitos polo que teñen máis é todo velado con rictus de amargor. é como si o antigo pouso xudeocristian da culpa e o pecado volvera a aflorar con intensidade. Asúmese a culpa da crise economica capitalista, asúmese a penitencia.



Os días de néboa sepultan as xeadas, no se vé o manto blanco, pero o frio é o mesmo e a humidade cala nos ósos.

jueves, 22 de diciembre de 2011

Escoiteino na boca dun reputado psiquiatra: “ la libertad la otorga la normalidad psiquica de un individuo”. Quixo decir que só un individuo coas súas capacidades intelectuais,volitivas e cognitivas non alteradas, diminuidas ou distorsionadas pode ser libre pra facer ou decir. Ergo, se tes limitada ou suprimida a túa liberdade, non podes ter unha normalidade psiquica ; é mais, nesta sociedade non libertaria ninguén pode gozar dunha vida psiquica que non esté perturbada. Logo, a anormalidade psiquica é o normal na sociedade.
Así, entón, @s individuos actualmente sometidos a reclusión, tratamento ou incapacitados son máis “anormales” que os demáis?. –Non- .A sensu contrario, , son máis conscientes da súa falla de liberdade, de que non se trata dunha restricción da mesma, senón dunha ausencia total, e o choque contra esta realidade prodúcese de xeito traumático deixando grande secuela. Se consideramos quén son os máis “anormales “, na lóxica, istes serían a maior parte dos individuos, os que -iles ( nós?)- mesmos consideranse (consideramonos) , sans i equilibrados e cunha psique regulada e conformada pola norma social nos parámetros erróneos e falsos da normalidade que madurou baixo a represión e o control de xeito que a súa ilusión implantada failles creer que son libres.