Antonte fun a unha asamblea. En dez anos era a primeira
vez que ía a unha reunión da asociación de veciños do pobo onde vivo, e da que
son socio dende fai tres ou catro, xa non lembro.
A orde do día ou os temas a tratar
é o de menos; o caso é que acho que a xente está perdendo
definitivamente a capacidad de
debater, de acadar acordos que signifiquen melloras no común.
O asamblearismo foi defenestrado sen remisión
e será moi difícil a súa recuperación .
Case
todo é mezquindade, nimiedades , intereses persoais , e rivalidades inter-familias .
O ton vai dende o de condescendente ao
indignado , do sabido ao alporizado , non hai ton de concordia nin se escoita ao de enfrente máis que pra rebatilo .
Semella harto dificil pasar dun tema a outro, votar a mao alzada, aprobalo ou
non, e seguir pra adiante .
Asi é;
a competencia e a desconfianza fornecida polo poder económico destes tempos globalizadores ,continuadora da dictadura franquista e da estafa da
democracia parlamentaria estan dándolle
coiteladas a morte a xestión grupal , penso que en todo tipo de asociacións , cando non
son estas directamente promovidas e
conducidas polos propios intereses dos partidos politicos e os gobernos de
turno como canalizadores das ansias da participacion e xestión directa que
existe no ser humano.
O inimigo fixo ben o seu traballo. Vai ser dificil un cambio revolucionario na forma de pensar , vai ser dificil que chegue a anarquía ; vai ser difícil espallar o comunismo libertario.
