Dende hai uns días ando preocupao.
Ise outro día fomos a compañeira i eu a comprar pra despensa e algunhas cousas para casa.
Era un día normal, de súpeto empeceime a encontrar estrano – no senso literal do termo-; as voces, as conversas das caixeiras,da xente, as preguntas da muller soaban lonxanas e tardaban moito tempo en chegarme ao cerebro pra poder interpretalas e dar resposta, os movementos facianse lentos e vacilantes. Non era a primeira vez, mais si tan de súpeto, sen motivo e tan forte.
Pensei se me estaría dando un jamacuco na cabeza , descarteino porque non tiña mareos i era moi consciente de todo.
Todo perdeu importancia e unha turbia hostilidad se asentou na cabeza.
Tentei disimular pero non fun convincente; a expresión debeume delatar.
Só agardaba ansioso por chegar a casa, quedar só, e baleirar dun grolo aquela botella de tinto aberta de visperas.
Fíxeno, máis non me atopei millor.
Os síntomas foron remitindo co paso dos días, non me abandoaron de todo, simplesmente os asumín.
Hoxe non hai fotos
lunes, 20 de junio de 2011
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
No hay comentarios:
Publicar un comentario